فرهیختگان/ « اظهاراتی با مصرف داخلی » عنوان سرمقاله روزنامه فرهیختگان است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

دیروز باراک اوباما نطق خداحافظی خود در قامت رئیس‌جمهوری ایالات متحده را ایراد کرد. نطقی احساسی که به صورتی دفاعیه او از کارنامه هشت‌ساله‌اش نیز به شمار می‌رفت. در بخش‌هایی از این سخنرانی که در سالن «مک کورمیک» شیکاگو در جمع بیش از هزاران نفر از علاقه‌مندان به او برگزار شد، چند قطره اشک نیز بر گونه‌های اوباما جاری شد. او در سخنان خود با اشاره به موفقیت‌های هشت سال اخیر دولت آمریکا تاکید کرد: « اگر هشت سال پیش می‌گفتم آمریکا قادر خواهد بود روند بزرگ‌ترین رکود اقتصادی خود را معکوس کند، صنعت خودروسازی را احیا کند، طولانی‌ترین دوران اشتغال‌زایی را در تاریخ داشته باشد؛ اگر می‌گفتم فصل تازه‌ای از روابط با مردم کوبا گشوده خواهد شد و می‌گفتم مغز و طراح حملات یازدهم سپتامبر از بین خواهد رفت؛ اگر به شما می‌گفتم حق بیمه برای ۲۰ میلیون شهروند تامین خواهد شد، شما می‌گفتید اینها وعده‌هایی بلندپروازانه است. اما امروز شاهدیم که این برنامه‌ها جامه عمل پوشیده‌ است.» اوباما در این سخنرانی به بسیاری از مسائل دیگر نیز پرداخت. یکی از این موارد برجام بود. قابل پیش‌بینی بود که رئیس‌جمهوری ایالات‌متحده در سخنرانی آخر خود به این تحول بزرگ در روابط بین الملل نیز اشاره کرده و آن را به عنوان یکی از دستاوردهای اصلی خود بنامد. طبق گزارش رسانه‌ها او در این نطق تاکید کرد، بدون شلیک حتی یک گلوله برنامه سلاح هسته‌ای ایران را متوقف کردیم. این اظهار نظر احتمالا از فردا بهانه‌ای برای منتقدان حسن روحانی و قطار دیپلماسی ایران خواهد شد که ایهاالناس چه نشسته‌اید و کجایید که ببینید آمریکا رسما اعلام کرد برنامه هسته‌ای ایران را با کمترین هزینه متوقف کرده‌است. در ادامه هم بهانه‌ای جدید برای تضعیف دستاوردهای دیپلماتیک کشور و همچنین تخریب امید شهروندان فراهم شده و رسانه‌های منتقد دولت هم خرسند از به‌دست آوردن آتش تهیه جدید، برنامه‌های خود را متناسب با امکانات تازه به‌روز می‌کنند. در این جا باید نکته‌ای مهم را مورد مداقه قرار دهیم؛ نطق اوباما در این برنامه و اصولا این قبیل سخنرانی‌ها را باید بیشتر دارای مصارف داخلی ارزیابی کرد. اوباما بیش از هر دولتمرد آمریکایی دیگر آگاه است که ایران هیچ‌گاه به دنبال سلاح هسته‌ای نبوده و همواره بنا به دلایل اخلاقی، فقهی، سیاسی و ژئوپولتیک خواهان جهانی عاری از این سلاح‌ها بوده است. همچنین در گزارش‌های سازمان‌های بین المللی تا کنون شواهد و آثار مستندی از فعالیت‌های نظامی هسته‌ای ایران مخابره نشده‌است. بحث برجام نیز بر سر امکان بهره‌برداری از فناوری‌هایی با مصارف دوگانه بود که در آن طرف‌های حاضر در مذاکره نه برپایه منطق قدیمی باخت و برد که برپایه ادبیات متمدنانه برد-برد تلاش کردند ضمن درک نگرانی‌ها و محدودیت‌های طرف مقابل، ضمن دفاع از منافع ملی پای میز مذاکره رفته و توافقنامه‌ مهم برجام را امضا کنند. در پایان این نوشتار به نظر می رسد باید به این مساله مهم نیز اشاره کرد که لازم است تحلیلگران وسیاستمداران در بسیاری از مواقع به زمان و مکان بیان اظهارات دولتمردان برای ارائه تحلیل‌های خود توجه داشته باشند، چرا که ممکن است بدون توجه به این پارامترها، معادله‌ای را روی کاغذ بیاورند که پاسخ آن زمین تا آسمان با واقعیت متفاوت باشد.


با کانال تلگرامی «آخرین خبر» همراه شوید