تیم ملی متعلق به مردم است یا چند بازیکن خاص؟

اعتماد/ متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
حالا که مشخص شده تمام پیشبینیها در مورد ترکیب تیم ملی برای سفر به جام جهانی با درصد کمی خطا درست بوده، بیشتر از قبل ویدئوهای منتشر شده از لحظات اعلام فهرست نهایی تیمهای ملی برزیل و اسپانیا و... به چشم میآیند.
فهرست 26 نفره تیم ملی ایران عصر روز دوشنبه منتشر شد. تیم منتخب امیر قلعهنویی برای جام جهانی 2026 تقریبا همان بازیکنان جامهای جهانی 2018 و 2022 هستند. اگر سردار آزمون به خاطر مسائل غیر فوتبالی از تیم ملی کنار گذاشته نمیشد این امکان وجود داشت که تیم حاضر در قطر را یک راست به امریکا منتقل کنیم. این اتفاق در شرایطی رخ داد که چهار سال از جام جهانی قطر و هشت سال از جام جهانی روسیه گذشته است. در این 8 سال یک نسل فوتبالی تغییر کردهاند، این همه بازیکن به فوتبال کشور اضافه شدند، زحمت کشیدند، تمرین کردند، درخشیدند اما در نهایت پشت پیرمردهای 37، 38 ساله باقی ماندند تا سرمربی تیم ملی خطر نکرده باشد و برخی بازیکنان بتوانند رکورد حضور در سه یا چهار جام جهانی را به ثبت برسانند.
آنچه این روزها بیشتر از هر چیزی بین فوتبالدوستان دست به دست میشود ویدئوهای کوتاهی از برخی ستارههای فوتبال جهان است که هنگام شنیدن نامشان از زبان سرمربی تیم ملی کشورشان در فهرست نهایی حضور در جام جهانی ذوق میکنند، به هوا میپرند و اشک میریزند. طرف هافبک بارسلونا است اما وقتی میفهمد به تیم ملی دعوت شده بال در میآورد. چرا؟ چون مطمئن نبوده جایی در لیست نهایی تیم ملی کشورش دارد. آن یکی ستاره تیم صدرنشین لیگ برزیل است اما مطمئن نیست آنچلوتی او را با خود به امریکا میبرد یا نه. وایرالترین ویدیو هم متعلق به نیمار است. بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی برزیل. کسی که تمام زورش را در 6 ماه گذشته زد تا سرمربی تیم برزیل را متقاعد کند لیاقت پوشیدن پیراهن تیم ملی را دارد. در این ویدیو میبینیم که نیمار، انگار که قهرمان جام جهانی شده باشد از خود بیخود میشود و زار زار اشک میریزد. حالا این وضعیت را مقایسه کنید با تیم ملی ایران و رفتار امیر قلعهنویی. نه تنها بازیکنان که همه علاقهمندان به تیم ملی هم میدانستند نفرات منتخب کادرفنی برای جام جهانی چه کسانی هستند. در این بین آن بازیکنان متفاوتی هم که به تیم ملی دعوت شدند حضورشان از یک سمت دیگر سورپرایزکننده بوده است؛ حضور دو بازیکن که تا امروز حتی یک دقیقه برای تیم ملی ایران بازی نکردند!
در این شرایط واقعا چه میتوان گفت؟ کدام شانیت برای پیراهن تیم ملی ایران باقی میماند؟ کادرفنی باید پاسخ دهد چطور میخواهد مفهومی به عنوان ارزش پیراهن تیم ملی را برای این بازیکنان که متوجه شدهاند تحت هر شرایطی حتی اگر 38 ساله یا مصدوم هم باشند به تیم ملی دعوت میشوند حفظ کند؟ تیم ملی نتیجه بگیرد یا نتیجه نگیرد کاری که فدراسیون فوتبال و کادرفنی تیم ملی با «انگیزه بازیکنان جوان» کرد به هیچ عنوان فراموششدنی نیست. جوانانی که متوجه شدند تیم ملی ایران خانه تعدادی بازیکن انگشتشمار است که هیچ راهی هم برای بیرون کردنشان وجود ندارد. در 24 ساعت گذشته اغلب رسانهها نسبت به ترکیب نفرات اعزامی به جام جهانی انتقاد کردهاند. جالب اینجاست - همانطور که گفته شد- تقریبا واضح بود که کدام بازیکنان به امریکا میروند اما درون همه علاقهمندان کورسویی از امید وجود داشت که شاید مصدومیت برخی بازیکنان یا اشتباهات تکراریشان در بازیهای درون تیمی که به جای بازی دوستانه جا زده شدند باعث شود خط بخورند. اما عصر روز دوشنبه همه رویاها نقش برآب شد.

















