«اسکورت»، اکشن دوست داشتنی آقا یوسف!

قصه فیلم بر بستر یکی از موقعیت‌های اجتماعی کمتر پرداخت‌شده شکل می‌گیرد و ما برای نخستین بار با دنیای شوتی‌ها در جنوب کشور و دلایلی که آنها به این سمت کشیده می‌شوند مواجه می‌شویم. اصلان (با بازی امیر جدیدی) قهرمان داستان، سربازی تهرانی است که دوران خدمتش را در بوشهر می‌گذراند؛ جوانی ماشین‌باز، مسلط به رانندگی و آماده برای ورود به موقعیت‌هایی که به‌تدریج او را از یک سرباز معمولی با انبوهی از اضافه خدمت، به مرکز یک ماجرای پرتنش می‌کشاند. برخورد او با یک زن که راننده خودرو شوتی است، نقطه آغاز زنجیره‌ای از تعقیب‌وگریزها، تصمیم‌های اخلاقی و پیچ‌وخم‌هایی است که روایت را جلو می‌برد و اجازه نمی‌دهد فیلم به دام یکنواختی بیافتد.

یکی از مهم‌ترین نقاط قوت «اسکورت»، ریتم دقیق و کنترل‌شده آن است. فیلم می‌داند کجا باید سرعت بگیرد و کجا به مخاطبش فضا بدهد، سکانس‌های تعقیب‌وگریز متعدد، طراحی خوبی دارد و برای مخاطبی که به فیلم‌های جاده‌ای و اکشن علاقه‌مند است، تجربه‌ای سرگرم‌کننده و قابل‌قبول رقم می‌زند. هرچند برخی جلوه‌های ویژه، (به طور خاص در جزئیاتی مانند تصادف‌ها و...) می‌توانست پرداخت دقیق‌تری داشته باشد، اما در مجموع فیلم از منظر بصری استاندارد و حرفه‌ای ظاهر می‌شود؛ خصوصاً با توجه به حجم بالای صحنه‌های دشوار فنی.

در فیلمنامه آن نیز منطق دراماتیک داستان تا انتها حفظ می‌شود. اتفاقات بی‌دلیل رخ نمی‌دهند و مسیر حرکتی شخصیت‌ها قابل‌باور است. فیلم از شلوغ‌کاری بی‌ثمر پرهیز می‌کند و خرده‌روایت‌ها را در خدمت قصه اصلی نگه می‌دارد. همین ویژگی باعث می‌شود مخاطب احساس نکند با مجموعه‌ای از موقعیت‌های تصادفی روبه‌روست، بلکه با داستانی سر و کار دارد که به‌درستی طراحی شده است.

شخصیت‌های اصلی داستان، با بازی خوب امیر جدیدی و هدی زین‌العابدین دوست‌داشتنی و باورپذیر طراحی شده‌اند نه قهرمان‌های اغراق‌شده یا تیپ‌های بی‌روح. همین تعادل، ارتباط عاطفی مخاطب با قصه را تقویت می‌کند. این مسیر تا انتها ادامه دارد و پایان‌بندی آن نیز بسیار درست و سینمایی است و فیلم در نهایت در نقطه‌ای که باید، تمام می‌شود، بدون زیاده‌گویی و بدون توضیح اضافی. پایان‌بندی «اسکورت» با آن قاب جاده‌ای نهایی، یکی از نقاط قوت جدی فیلم است؛ پایانی که به تخیل مخاطب احترام می‌گذارد و اصراری ندارد سرنوشت تک‌تک شخصیت‌ها را توضیح دهد.

بازی‌های درست و به اندازه

در بخش بازی‌ها، «اسکورت» عملکردی یکدست و قابل‌قبول دارد. دلیل این انسجام، شخصیت‌پردازی روشن و دقیق است؛ بازیگران می‌دانند چه گذشته‌ای داشتند، در چه موقعیت‌هایی بودند و حالا در مسیر داستان باید چگونه واکنش نشان دهند. حتی در جزئیاتی مثل لهجه، فیلم راه‌حل هوشمندانه‌ای ارائه می‌دهد. اکثر بازیگران (به جز دو بازیگر اصلی) لهجه درست جنوبی دارند ولی امیر جدیدی به دلیل تهرانی بودن نیاز به لهجه ندارد و برای هدی زین‌العابدین هم پیش‌زمینه مهاجرت به تهران از کودکی، توجیهی منطقی برای ترکیب لهجه جنوبی و تهرانی ایجاد می‌کند؛ جزئیاتی که اگر به آنها فکر نمی‌شد، می‌توانست به نقطه‌ضعف آزاردهنده‌ای در فیلم تبدیل شود.

در میان شخصیت‌های فرعی، نقش‌آفرینی مهدی زمین‌پرداز یکی از برگ‌های برنده فیلم است. حضوری کوتاه، اما مؤثر که نشان می‌دهد چگونه می‌توان با زمان محدود، شخصیتی دوست داشتنی خلق کرد. زمین‌پرداز در نقش یک شوتی که دخترش را به واسطه تعقیب و گریز یک شوتی با پلیس از دست داده، ورودی آرام، اما خروجی به شدت جذاب و سینمایی در «اسکورت» دارد، بازی افشین هاشمی نیز به عنوان سرگرد پلیس وظیفه شناس، یک بازی حساب شده، بدون اغراق و استاندارد است.

حرکت سریع به سمت گیشه!

از منظر فنی، «اسکورت» پروژه‌ای دشوار و پرهزینه به نظر می‌رسد: فیلمبرداری در جاده، صحنه‌های تعقیب‌وگریز، جلوه‌های ویژه سنگین، صدابرداری و تدوین پیچیده. همه اینها نشان می‌دهد با فیلمی طرفیم که در سطح تولید، جاه‌طلبانه و حرفه‌ای طراحی شده است. شاید بتوان ساعت‌ها درباره جزئیات فنی آن صحبت کرد، اما حاصل کار، اثری است که استانداردهای ژانر اکشن را در سینمای ایران یک پله بالاتر می‌برد.

در مجموع، «اسکورت» فیلمی است خوش‌ریتم، شریف و جسور که می‌تواند در صورت اکران عمومی، مخاطبان زیادی را با خود همراه کند. سینمای ایران سال‌هاست از کمبود یک اکشن درست‌وحسابی رنج می‌برد و این فیلم می‌تواند آغاز مسیری تازه برای احیای این ژانر باشد. البته از گوشه و کنار شنیده می‌شود شاید ارگانی مثل نیروی انتظامی اجازه اکران این فیلم را ندهد، اما اگر دچار سرنوشت شوم توقیف نشود، «اسکورت» نه‌تنها یکی از آثار قابل‌توجه جشنواره امسال، بلکه یکی از فیلم‌های مهم اکشن سال‌های اخیر سینمای ایران بوده و حیف است که مخاطبان فیلم‌دوست ایرانی، از تماشای آن محروم باشند.