آخرین خبر/در نپتون و اورانوس، بادهای شدیدی میوزد و توفانهای عظیمی به پا میشود. گاز متان در جو این سیارهها فراوان است. وقتی صاعقههای غولپیکر به این گاز برخورد میکنند، کربن آزاد میشود. کربن همان مادهای است که مغز مداد سیاه تو را میسازد. اما داستان در اینجا تمام نمیشود؛ فشار جو در این سیارههای دوردست آنقدر زیاد و دما آنقدر بالاست که این کربنها فشرده و سفت میشوند. آنها در مسیر سقوط به سمت هسته سیاره، ابتدا به گرافیت و سپس به سنگهای قیمتی، شفاف و درخشان تبدیل میشوند یعنی الماسهای واقعی!
بله، در این سیارهها ابرها به جای قطرههای لطیف آب، تکههای الماس جامد را به سمت پایین پرتاب میکنند. این الماسها در هوا شناور میمانند و مثل تگرگهای جواهرنشان فرود میآیند. البته هیچ انسان یا سفینهای نمیتواند روی این سیارهها فرود بیاید تا این جواهرات را جمع کند؛ زیرا فشار هوا در آنجا هر چیزی را در یک ثانیه له میکند.
این پدیده به ما یاد میدهد که طبیعت چطور میتواند با ترکیب فشار، دما و مواد ساده، شگفتانگیزترین چیزها را بسازد. جهان پر از قوانین فیزیکی عجیب است که هنوز چیز زیادی دربارهشان نمیدانیم.
