آخرین خبر/ در باغچهای کوچک، وسط روزهای سرد زمستان، گل سرخ کوچکی با دیدن یک پرتو آفتابِ زودگذر سر از خاک بیرون آورد و با غرور فریاد زد: «من بهار را آوردم! دیگر نیازی به بقیه نیست!»
اما فردای آن روز، دوباره برف و سرما برگشت و گلِ تنها از سرما لرزید و پژمرده شد. درختانِ دیگر به او گفتند: «عزیز من! با یک گل که بهار نمیشود؛ برای داشتن بهار، همهی درختان و گلها باید با هم بیدار شوند.»
وقتی فصلِ واقعی رسید، همهی گلها و سبزه با هم شکفتند و باغ پر از زندگی شد. آنجا بود که گلِ سرخ فهمید برای پیروزی و زیبایی، یک نفرِ تنها کافی نیست و به تلاشِ دستهجمعی نیاز است.
رازِ بهاری که به تنهایی نمیآید
1405/08/27 - 22:22
331
1405/08/27 - 22:22
















