آب ۴۰ میلیاردی به در آلیکوه رسید اما وارد خانه نشد

فارس/ چشمه پرآب در کوهرنگ می‌جوشد، اما ۴۰۰۰ نفر در آلیکوه هنوز به آرزوی یک جرعه آب سالم نشسته‌اند. دهیار بزرگترین روستای شهرستان اردل، می‌گوید: پروژه دزداران با ۴۰ میلیارد تومان هزینه، از کوهرنگ تا اردل کشیده شد، اما سهم ما از این همه سرمایه، فقط نام آن است.

پروژه آبرسانی «دزداران» سال‌ها پیش با وعده سیراب کردن شهرها و روستاهای مسیر، از دامنه‌های کوهرنگ تا دشت‌های اردل کشیده شد. میلیاردها تومان هزینه رفت، لوله‌کشی شد، ایستگاه پمپاژ ساختند. خیلی از روستاها به چشمه‌های پایدار متصل شدند و آسوده گشتند. اما آلیکوه، بزرگترین روستای شهرستان اردل، هنوز در همان روزهای اول ایستاده است. برای اهالی این روستا، پروژه دزداران فقط یک اسم است روی کاغذ.

---

بازار

---

چشمه می‌جوشد، اما ۴۰۰۰ نفر در آلیکوه همچنان تشنه‌اند.

فرزاد کریمی، دهیار آلیکوه، بزرگترین روستای شهرستان اردل در گفت‌وگو با خبرنگار فارس، می‌گوید: پروژه دزداران با ۴۰ میلیارد تومان هزینه، از کوهرنگ تا اردل کشیده شد، اما سهم ما از این پروژه عظیم، فقط سراب است.او از چشمه‌ای می‌گوید که گوسفندان در آن شنا می‌کند، از کشاورزی که برای آبیاری باغش آب روستا را می‌بندد، از ایستگاه پمپاژی که در جای غلط ساخته شده و از بیماری‌هایی که هر سال با کم‌آبی سر می‌رسند. پروژه تامین آب شرب «دزداران» به عنوان بزرگترین پروژه آبرسانی روستایی چهارمحال و بختیاری شناخته می‌شود که از شمال شهر صمصامی در کوهرنگ شروع می‌شود و تا شهر کاج در اردل امتداد دارد. با اعتبار و حجم بسیار بالایی احداث گردید و قرار بود همه شهرها و روستاهای پرجمعیت در این مسیر را آبرسانی کند. اما با گذشت زمان، این پروژه به دلایل متعددی دچار مشکلات زیادی شد. حالا شبکه آب پرجمعیت‌ترین روستای شهرستان اردل، یعنی «روستای آلیکوه»، به هیچ منبع آب پایدار و بهداشتی که سلامت آنها را تضمین کند، متصل نشده است.

 
پروژه ۴۰ میلیاردی؛ از کوهرنگ تا اردل، اما نه تا آلیکوه

شهرهایی مانند دشتک، کاج، رستم‌آباد، قلعه‌ها و نیسی‌آباد از این پروژه بهره‌مند شده‌اند. اما روستای آلیکوه با ۴۰۰۰ نفر جمعیت، بزرگترین روستای شهرستان اردل، همچنان در صف انتظار مانده است.

چهار زخم عمیق بر پیکر پروژه دزداران از زبان دهیار

فرزاد کریمی، دهیار آلیکوه، در گفت‌وگو با خبرنگار فارس چهار مشکل اساسی این پروژه را برمی‌شمارد: اول، عدم تخصیص اعتبار برای توسعه و رفع عیوب؛ کریمی می‌گوید: پروژه بزرگ است، اما بعد از اجرا، کسی به فکر رفع مشکلاتش نبوده است.دوم، ناایمن بودن منبع سرچشمه. کریمی می‌گوید: آب چشمه حفاظ ندارد. گوسفند و سگ توی آب شنا می‌کنند. کشاورزان برای آبیاری باغشان، خودشان می‌روند آب را قطع می‌کنند. در خشکسالی، آب از زیر منبع خارج می‌شود.سوم، نداشتن مدیریت واحد. بخشی از پروژه در کوهرنگ است و بخشی در اردل. کریمی می‌گوید: وقتی آب قطع می‌شود، مسئولان کوهرنگ پیگیری نمی‌کنند. برای آنها که آب قطع نیست!چهارم، طراحی غلط ایستگاه پمپاژ. کریمی توضیح می‌دهد: جایی که پمپاژ می‌شود، اواخر بهار و تابستان آب فروکش می‌کند و از جای دیگری درمی‌آید. آن پمپ دیگر کار نمی‌کند. مجبور می‌شوند یک پمپ دیگر بگذارند. این یعنی دوبارکاری و هزینه مضاعف.
 
چشمه‌های پرآب در همسایگی، آلیکوه در محرومیت

در فاصله کمی از آلیکوه، چشمه‌های پرآبی هستند که می‌توانند مشکل این روستا را برای همیشه حل کنند. کریمی می‌گوید: چشمه رستم‌آباد حجم آب زیادی دارد، دائمی است و کیفیت بالایی دارد. اگر از اینجا برای آلیکوه خطی بکشند، مشکل حل می‌شود. اما این کار انجام نمی‌شود.در عوض، چشمه سرداب به رستم‌آباد و قلعه‌ها وصل شده، چشمه باغ رستم به کاج، چشمه نیمه‌نای به دشتک. آلیکوه اما هنوز چشم به راه است. کریمی می‌گوید: قرار بود از رستم‌آباد خطی برای مخزن آلیکوه بکشند. اما متاسفانه انجام نشد. تابستان که می‌شود مردم اعتراض می‌کنند، مسوولان قول می‌دهند و وقتی اعتراض خوابید، پرونده می‌خوابد.همه روستاها و شهرهایی که در مسیر پروژه دزداران از آب آن سیراب می‌شدند، به دنبال آب شرب پایدار و سالم‌تری گشتند. شبکه آب شهری دشتک به چشمه آب معدنی «نیمه‌نای» متصل گردید. شبکه آب شهر کاج به چشمه بزرگ «باغ رستم» وصل شد. روستای رستم‌آباد و قلعه‌ها به چشمه خروشان «سرداب» متصل گردیدند. اما اهالی آلیکوه همچنان بی‌بهره مانده‌اند.
 
 
«علی»، یکی از اهالی آلیکوه به خبرنگار فارس، می‌گوید: آب چشمه حفاظ ندارد. گوسفند و سگ در آب رفت و آمد دارند. کشاورز برای باغش آب را قطع می‌کند. تابستان که می‌شود، بیماری راه می‌افتد. پزشکان هم تشخیص دقیقی ندارند. می‌گویند تب دارد، درمان می‌کنند، اما سال بعد دوباره. این مشکل را بارها به مسئولان گفتیم، اما تاکنون اقدام مؤثری صورت نگرفته است.«زهرا»، یکی از زنان روستا، می‌گوید: فرزندانم هر سال بیمار می‌شوند. یک سال پسرم سه بار در بیمارستان بستری شد. گفتند عفونت دارد، اما منشأ آن را نمی‌دانستند. ما می‌دانیم که از آب است. اما صدای ما به جایی نمی‌رسد. سال‌هاست پیگیری می‌کنیم، فقط قول می‌دهند، اما اقدامی نمی‌کنند. خواسته ما به حق است؛ فقط آب شرب سالم و پایدار می‌خواهیم.اهالی آلیکوه می‌گویند: هر سال که کم‌آبی شروع می‌شود، بیماری‌های ناشناخته هم شیوع پیدا می‌کند. مردم بیمار می‌شوند، اما علت دقیق آن مشخص نیست. چون آب آشامیدنی سالم در اختیار نداریم.این موضوع باعث شیوع بیماری‌های گوناگون و بعضاً ناشناخته در این روستا شده است. وزارت بهداشت بارها در مورد خطرات مصرف آب‌های سطحی آلوده هشدار داده است، اما این هشدارها تا آلیکوه نرسیده است. مردم این روستا فقط آب سالم و پایدار می‌خواهند؛ حقی که هر شهروندی دارد.
 
 
راه‌حل چیست؟

پروژه آبرسانی دزداران یکی از بزرگترین پروژه‌های عمرانی استان بوده است. اعتبار صرف شده برای آن بالغ بر ۴۰ میلیارد تومان برآورد می‌شود. مسیر این پروژه از شمال صمصامی در کوهرنگ تا شهر کاج در اردل را پوشش می‌دهد.با این حال، روستای آلیکوه با ۴۰۰۰ نفر جمعیت، در شش ماه اول سال با کمبود شدید آب سالم مواجه است. روستاهای اقماری مانند قلعه درویش، قلعه رشید و شکرآباد نیز همین وضعیت را دارند. دهیار آلیکوه می‌گوید: این فقط مشکل آلیکوه نیست. این مشکل چندین روستا و هزاران نفر است.راه حل مشخص است: اصلاح منبع آب، ساخت حصار، جابه‌جایی ایستگاه پمپاژ، پاسخگویی مسئولان و مهمتر از همه، اجرای وعده خط انتقال از چشمه رستم‌آباد. مردم آلیکوه فقط آب سالم و پایدار می‌خواهند. حقی که سال‌هاست از آنها دریغ شده است.

آخرین خبر چهارمحال و بختیاری در اینستاگرام :
https://instagram.com/Shahrekordtoday