گزارش آسیا تایمز از کاهش نفوذ پکن در جنوب آسیا

ایرنا/  آسیا تایمز در گزارشی نوشت: شواهد نشان می‌دهد اهداف بلندپروازانه چین برای رهبری منطقه‌ای در جنوب آسیا با واقعیت‌های میدانی فاصله گرفته است؛ پروژه‌های کلیدی زیرساختی متوقف یا با تأخیر اجرا شده‌اند و توان پکن در مدیریت بحران‌های منطقه‌ای محدود است.

به گزارش تارنمای روزنامه آسیا تایمز، چین طی دو دهه گذشته با اجرای پروژه‌های بزرگ زیرساختی در جنوب آسیا کوشیده است خود را به‌عنوان تامین‌کننده ثبات و توسعه معرفی کند؛ انتظاری که پس از خروج آمریکا از افغانستان در سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰ خورشیدی) تقویت شد. با این

---

بازار

---

حال، از کندی و توقف پروژه‌های کریدور اقتصادی چین–پاکستان (CPEC) تا تداوم ناامنی در افغانستان و ناتوانی پکن در پیشبرد گفت‌وگوهای معنادار میان طالبان و پاکستان، نشانه‌هایی از شکاف میان اهداف چین و توان اجرایی آن دیده می‌شود.

کارشناسان می‌گویند که منطقه افغانستان–پاکستان (AFPAK) از سال ۲۰۱۳ (۱۳۸۲ خورشیدی) به کانون آشکار یک تناقض ساختاری برای چین بدل شده است؛ تلاش برای گسترش نفوذ ژئوپلیتیک از مسیر توسعه اقتصادی، بدون پذیرش هزینه‌ها و الزامات امنیتی پایدار. در این

منطقه، چین نه‌فقط به‌عنوان سرمایه‌گذار، بلکه به‌مثابه تضمین‌کننده ثبات تلقی می‌شود؛ در حالی که برخلاف آمریکا، توان و تجربه عملیات امنیتی برون‌مرزی ندارد.

این وضعیت موجب شده هر وقفه یا حمله‌ای، مستقیما به اعتبار پکن لطمه بزند. پیوند «امنیت–توسعه» به‌گونه‌ای است که با فروپاشی امنیت، مشروعیت ابتکار کمربند و جاده نیز آسیب می‌بیند. به گفته تحلیلگران، ناتوانی چین در تبدیل قدرت اقتصادی به ظرفیت حکمرانی، به

آسیب‌پذیری اصلی ابتکار کمربند و جاده در جنوب آسیا منجر شده است.

در پاکستان، بیش از ۶۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری CPEC با چالش‌های مالی و امنیتی روبه‌روست؛ تا سال ۲۰۲۵ تنها حدود ۲۷ میلیارد دلار، معادل نزدیک به ۴۰ درصد، محقق شده است. در بلوچستان، پروژه‌های کلیدی بارها هدف حملات قرار گرفته‌اند. در افغانستان نیز

سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی چین که از ۱۰ میلیارد دلار فراتر می‌رود—از معدن مس عینک تا قرارداد نفت آمودریا و پروژه کریدور واخان—به‌دلیل ناامنی و بی‌ثباتی سیاسی با تاخیرهای طولانی مواجه بوده‌اند.

موسسات پژوهشی از جمله موسسه بین‌المللی تحقیقات صلح استکهلم (SIPRI) نسبت به ریسک‌های بالای سرمایه‌گذاری چین در افغانستان هشدار داده‌اند؛ ریسک‌هایی که نه‌تنها اعتماد محلی را تضعیف می‌کند، بلکه به رقبا امکان می‌دهد روایت‌های منفی درباره کارآمدی چین را

تقویت کنند. در همین چارچوب، مدیریت روایت‌های رسانه‌ای برای پکن اهمیتی راهبردی یافته است.

به باور ناظران، آزمون واقعی رهبری منطقه‌ای چین پس از خروج آمریکا از افغانستان، در توان مدیریت بحران، پیشبرد پروژه‌ها و کاهش تنش‌ها میان شرکای کلیدی نهفته است. تجربه ناکام مذاکرات طالبان–پاکستان نیز محدودیت نفوذ چین را برجسته کرده است. تداوم تاخیرها و

ناامنی‌ها، این پرسش را پررنگ‌تر می‌کند که اگر پروژه شاخص CPEC با چنین چالش‌هایی مواجه است، پکن چگونه می‌تواند اعتبار و نفوذ خود را در مناطق دیگر حفظ کند؟

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله