روزنامه جوان/ «شما معجزه می‌بینید!» عنوان سرمقاله در روزنامه جوان به قلم عبدالله گنجی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام ۲۰ فروردین‌ماه امسال نوشتند: «به همسایگان جنوبی ایران می‌گوییم شما در حال دیدن یک معجزه هستید.» آیت‌الله جوادی‌آملی اخیراً فرمودند: «هیچ‌گاه فکر می‌کردیم روزی برسد که ما دو ابرقدرت را مچاله کنیم؟ هیچ فکر می‌کردیم؟ دنیا فکر می‌کرد؟ خود آن‌ها فکر می‌کردند؟ به جایی رسیدیم که دو ابرقدرت حمله کردند و جامانده‌اند؛ این معجزه نیست؟ حتماً معجزه این است که یک سنگ حرف بزند؟»
رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام ۲۰ فروردین‌ماه امسال نوشتند: «به همسایگان جنوبی ایران می‌گوییم شما در حال دیدن یک معجزه هستید.» آیت‌الله جوادی‌آملی اخیراً فرمودند: «هیچ‌گاه فکر می‌کردیم روزی برسد که ما دو ابرقدرت را مچاله کنیم؟ هیچ فکر می‌کردیم؟ دنیا فکر می‌کرد؟ خود آن‌ها فکر می‌کردند؟ به جایی رسیدیم که دو ابرقدرت حمله کردند و جامانده‌اند؛ این معجزه نیست؟ حتماً معجزه این است که یک سنگ حرف بزند؟»
شاید در نگاه اولیه و توأم با انتقاد، ادعای معجزه را توهم بدانیم و از آن القای خودستایی را استنباط کنیم؛ اما برای فهم این موضوع باید استدلال کرد. برای درک معجزه‌گون بودن صحنه نبرد، سه شرط یا سه پیش‌نیاز لازم است.
اول اینکه بر تاریخ معاصر ایران اشراف داشته باشیم. بدون اشراف بر تاریخ ایران معاصر، ارزش‌گذاری بر انقلاب اسلامی و نتایج این جنگ دشوار خواهد بود؛ چراکه آن تجربه تلخ و تحقیر ایرانیان، تجزیه چندباره کشور، قراردادهای استعماری، اشغال چندباره، کاپیتولاسیون و کودتا با انقلاب اسلامی به پایان رسید. روزگاری که ایران وجه‌المصالحه قدرت‌های بزرگ قرار می‌گرفت، دیگر گذشته است.
شرط دوم این است که بدانیم در چه شرایطی قرار داشتیم که به ما حمله شد. این موضوع را باید به‌خوبی درک کنیم. ایران با تحریم‌های حداکثری، محاصره اقتصادی، تورم بالا، نارضایتی اقتصادی و تحریم تسلیحاتی و صرفاً با تکیه دفاعی بر سلاح بومی، مورد حمله قرار گرفت. کدام کشور می‌تواند با این پنج شرط بجنگد؟ کدام کشور جهان سومی را می‌شناسید که بتواند دو غول فناوری نظامی جهان را با سلاح بومی سر جای خود بنشاند؟
سوم اینکه نباید خسارت جنگ را در معادله پیروزی و شکست معنا کرد. ماهیت جنگ خسارت‌آوری است؛ اما پیروزی برای مهاجم، رسیدن به اهداف اعلامی و برای کشور مورد تجاوز قرارگرفته، ناکام گذاشتن مهاجم است. بنابراین، اولین عنصر معجزه‌گون، ایستادن در مقابل غول‌های فناوری نظامی دنیا با وجود شرایط تحریم اقتصادی، تورم و نارضایتی است.
دومین عنصر معجزه‌گون این است که ایران تحت تحریم و فشار توانسته است با همت خود و بدون اتکا به دیگران، شش هدف دشمنان از آغاز جنگ را از آنان بگیرد و در بایگانی قرار دهد و یک هدف جدید جنگی را رونمایی کند. شش هدف عبارت‌اند از: ۱- فروپاشی، ۲- تسلیم، ۳- تجزیه، ۴- مدل ونزوئلا، ۵- نابودی صنعت موشکی و ۶- نابودی صنعت هسته‌ای. ایران این اهداف را ناکام گذاشت و از ژئوپلیتیک به‌عنوان سلاح استفاده کرد. تنگه هرمز را به سلاح تبدیل کردیم، جغرافیا را به ابزار قدرت بدل ساختیم، سوخت جهان را مدیریت کردیم و انتخابات آمریکا را ـ به اذعان صریح خود مسئولان آمریکایی ـ سامان دادیم. این معجزه نیست؟ آیا اکنون باز شدن تنگه هرمز مسئله اصلی منازعه نیست؟ آیا این موضوع جزو اهداف اعلامی و اولویت‌های جنگ بود؟
بعد سوم معجزه، مردمی هستند که با سرمای اسفند ۱۴۰۴ به میدان آمدند، گرمای تابستان را تحمل کردند و اکنون دوباره با سرما در وسط خیابان هستند. معجزه مستتر در این جمعیت این است که این مردم، نخستین طبقه‌ای هستند که فشار اقتصادی بر گرده آنان است؛ یعنی آسیب‌پذیران در صف اول دفاع از کشور و جمهوری اسلامی قرار دارند و قاعده کوخ‌نشینان همچنان معتبر است. اما مرفهین، یا به تعبیر امام، مرفهین بی‌درد، در این سرما و گرما به دنبال لذت بردن از مواهب حیات هستند.
سطح چهارم معجزه این است که دشمن مجهز به پیشرفته‌ترین بمب‌ها و هواپیماها، از نابودی سلاح، خط تولید و خط شلیک ما عاجز ماند. این عجز به‌گونه‌ای است که دشمن با همه امکانات خود، از قبیل ناو و هواپیما، حتی از خاموش کردن آتش ایران در یک نقطه مانند هرمز نیز ناتوان است.
اینکه رهاسازی ۳۵ هزار بمب، خصوصاً بمب‌های سنگرشکن (به نقل از وزیر جنگ صهیونیست‌ها)، آتش ایران را خاموش نکرده است، شهرک‌های موشکی اکنون آماده عملیات هستند و به قول سی‌ان‌ان حدود ۷۰ درصد لانچرها سالم مانده‌اند، معجزه نیست؟ دشمن ما اکنون ادامه جنگ نظامی را بی‌فایده و صرفاً تلف کردن منابع می‌داند (ادعای ونس). آیا این معجزه نیست؟ اینکه کشورهای عربی جنوب خلیج فارس به آمریکا پایگاه داده‌اند تا در روز مبادا ما را تنبیه کند، اما اکنون آویزان آمریکا هستند تا روش نظامی را کنار بگذارد، معجزه نیست؟ باورپذیر کردن دست‌نخوردگی قدرت ایران پس از ۳۵ هزار بمب، معجزه نیست؟
سطح پنجم و بسیار مهم این معجزه، شیوه جابه‌جایی رهبری است. بیش از ۱۰ سال بود که دشمنان منتظر فوت رهبر شهید بودند تا با امنیتی کردن فضای کشور در سایه نارضایتی اقتصادی، کار را تمام کنند.
هر روز فوت او را شایعه می‌کردند و درباره آن داستان‌سرایی می‌کردند. از طرف دیگر، او که از فوت در بستر اضطراب داشت و بعضاً گریه می‌کرد، در واپسین سال‌های حیات، جاودانه شد و برای همیشه در تاریخ اسلام و تشیع ماند. اما معجزه اینجا بود که ریل انقلاب اسلامی با رفتن او حتی یک مو جابه‌جا نشد و از آن مهم‌تر، ملت بزرگ ایران و خصوصاً حزب‌اللهی‌ها لحظه‌ای از فضای جدید نگران نشدند. راهبرد، سیاست، ادبیات و جهت‌گیری‌های اساسی کشور حتی یک مو تغییر نکرد و گویی همان رهبر شهید همچنان مستقر است. فقط مسئله سن تغییر کرده است. این معجزه نیست؟
هدف از زدن رهبری در روز اول جنگ، فروپاشی بود. کشوری که جنگ را آغاز می‌کند، اگر به دنبال کسب امتیاز از این جنگ باشد (مانند روسیه)، رهبران سیاسی را ترور نمی‌کند؛ زیرا باید فردا با آنان مذاکره کند و امتیاز بگیرد. حذف رهبری سیاسی کشور یعنی فرض بر فروپاشی حتمی آن است. این امر نه‌تنها محقق نشد، بلکه ترامپ برای ترور ابراز پشیمانی کرد و فضای فعلی ایران را تندتر از دوران آقای شهید می‌داند.
رهبر شهید پاداش خود را گرفت و در عین حال، کشور و نظام بیمه شد و در همان مسیر در حرکت است. این معجزه را چطور نمی‌توان دید؟
همه آنچه گفته شد، از آنجا نشئت می‌گیرد که رهبر شهید به وعده‌های الهی سوءظن نداشت. به همین دلیل، بیش از ۵۰ بار فرمودند: «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَکُمْ» و به خاطر پشتیبانی این ملت، یک بار هم نگفتند: «وَمَنْ تَابَ مَعَکَ».
حفظ این معجزه به تلاش، وحدت، تیزبینی، زمان‌شناسی و تقوای مضاعف حاکمان بستگی دارد.
