جمهوری اسلامی/ «به این مسابقه خطرناک پایان دهید» عنوان سرمقاله در روزنامه جمهوری اسلامی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
بدون اینکه حضرات مسئولان خودشان توجه داشته باشند، مدتی است در مسابقه شدیدی شرکت کرده‌اند که محور اصلی آن، شعار دادن درباره قدرت تهاجمی کشور در برابر دشمن است.
هرچه بیشتر افزایش دادن قدرت دفاعی و تهاجمی کشور، از وظایف حتمی حکمرانان است و کوتاهی در آن پذیرفتنی نیست. اینکه قرآن کریم فرموده است: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِباطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّاللَّهِ وَعَدُوَّکُمْ...» تأکیدی بر عملی ساختن همین وظیفه قطعی و حتمی است. ولی همه باید توجه داشته باشند که میان عمل به وظیفه با شعار دادن و حتی پس از عملی ساختن وظیفه، درباره آن داد سخن دادن، تفاوت زیادی وجود دارد. چه‌بسا توانایی‌هایی در اختیار باشند که ضرورتی نداشته باشد درباره آن‌ها شعار داده شود یا سخنی به میان آید. در حوزه تصمیمات نیز چه‌بسا اقداماتی مقرر باشد که باید انجام شوند، اما نه لزومی دارد درباره آن‌ها سخنی گفته شود و نه صلاح است اطلاعاتی درباره آن‌ها به بیرون درز کند.
نکته ظریف‌تر درباره مسائل دفاعی، امنیتی و اطلاعاتی این است که هر چیزی را نباید هر کسی بگوید. برای مسئولان مختلف در سطوح گوناگون، جایگاه‌ها و رده‌های مشخصی در نظر گرفته شده و وظایف و محدودیت‌هایی تعریف شده است که رعایت آن‌ها ضروری است و تجاوز از آن‌ها مشکل‌آفرین خواهد بود. متأسفانه برخلاف این چارچوب‌ها و ضوابط، هر کسی در هر یک از قوای سه‌گانه یا در هر یک از نهادهای فرهنگی، اجتماعی، آموزشی، هنری، نظامی، انتظامی، اقتصادی، سیاسی و... و هر فردی در هر رده‌ای از این مجموعه‌ها، به خود اجازه می‌دهد درباره حساس‌ترین موضوعات اظهارنظر کند و حتی وارد جزئیات شود.
تأسف‌بارتر اینکه در نظام جمهوری اسلامی، هرکس به مسئولیتی می‌رسد، حتی اگر یک ساعت هم پای درس فن بلاغت ننشسته باشد، خود را سخنران می‌پندارد و سخنرانی کردن را بخشی اجتناب‌ناپذیر از وظایف ذاتی خود می‌داند و صرف‌نظر کردن از آن را در ردیف گناهان کبیره محسوب می‌کند! صدور بیانیه، اطلاعیه و قطعنامه هم که از مستحبات مؤکده تلقی می‌شود؛ با این قید که استحباب آن وقتی بیشتر می‌شود که تمایلات خود را به افکار عمومی نسبت بدهند، بی‌آنکه نظرسنجی یا همه‌پرسی معتبر و قابل استنادی انجام داده باشند.
مهم‌تر از این‌ها، دخالت در اموری است که خارج از چارچوب‌های مشخص سازمانی افراد و دستگاه‌ها قرار دارند و آشکارا دخالت در وظایف و حتی تجاوز به حقوق سایر افراد و دستگاه‌ها محسوب می‌شوند. اینکه فلان شخص در خطبه خود و فلان جمع در بیانیه خود، تمایلات شخصی یا گروهی‌شان را به خواست و مطالبه عمومی نسبت بدهند، آن هم درباره موضوعات مهمی که فقط قانون اساسی نظام برای آن‌ها راهکار تعیین کرده و هیچ‌کس و هیچ دستگاهی حق ندارد از ضوابطی که قانون اساسی مشخص کرده است، خارج شود، مشکلاتی را برای کشور و ملت به وجود می‌آورد که جبران‌ناپذیر است.
کشور فقط هنگامی در مسیر صحیح حرکت خواهد کرد که تمام ارگان‌ها، نهادها، دستگاه‌ها، جمعیت‌ها و افراد در چارچوب‌های قانونی مشخص‌شده خود عمل کنند و از دخالت در امور مربوط به دیگران خودداری نمایند.
رعایت این ضابطه در شرایط جنگی و غیرعادی، بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد. سوءاستفاده‌ای که دشمن از مسابقه خطرناک مسئولان در سخنرانی کردن و بیانیه دادن می‌کند، غیرقابل پیش‌بینی و زیان‌بار است. حضرات مسئولان و افراد و مجموعه‌هایی که مسئولیت رسمی ندارند، اما در جایگاه‌های تأثیرگذار قرار دارند، باید به این مسابقه خطرناک پایان بدهند و همگی تلاش کنند کشور در چارچوب ضوابط اداره شود.
