شلوغی ذهن قلعهنویی در سکوت محض تایتانیک

فارس/در حاشیه بازی درون تیمی روز سهشنبه تیم ملی تصویری توسط محسن داودی، عکاس تیم ملی در ورزشگاه تایتانیک(مردان) آنتالیا ثبت شد که بیش از هر چیز نمایانگر تلاطم این روزهای امیر قلعهنویی در فاصله ۱۴ روز مانده تا جام جهانی ۲۰۲۶ است.در این تصویر هرچند سکوها خالیاند، اما برای امیر قلعهنویی ورزشگاه از همیشه شلوغتر است؛ شلوغ از فکر، تردید، فشار و تصمیمهایی که فقط یک سرمربی تیم ملی میفهمد.او آرام کنار صندلیها قدم میزند؛ همانطور که یک مربی قبل از بزرگترین بازی عمرش زمین را متر میکند. نه توپی در جریان است، نه بازیکنی گرم میکند، اما مسابقه واقعی از مدتها قبل در ذهن او شروع شده؛ مسابقهای فرسایشی میان اعتماد به تجربه و ترس از اشتباه.۱۴ روز مانده به جام جهانی، قلعهنویی حالا در حساسترین نقطه دوران مربیگریاش ایستاده. مربیای که سالها در فوتبال ایران جام برده، قهرمانی دیده و فشار سکوها را زندگی کرده، حالا باید تیمی را آماده کند که یک ملت از آن انتظار معجزه دارد.سایه بلند او روی شیشهها، شبیه سنگینی مسئولیتی است که روی دوشش افتاده؛ مسئولیت انتخاب لیست نهایی، پیداکردن ترکیب ایدهآل، مدیریت ستارهها و مهمتر از همه، ساختن تیمی که در جام جهانی فقط بازنده محترم نباشد.فوتبال ایران همیشه با یک سؤال سراغ سرمربی تیم ملی میرود:«نتیجه میگیری یا نه؟»و این همان سؤالی است که احتمالاً این روزها لحظهای قلعهنویی را رها نمیکند.او میداند در جام جهانی، فرصت اشتباه تقریباً صفر است. یک تعویض دیرهنگام، یک چینش اشتباه یا حتی یک تصمیم احساسی میتواند همه چیز را تغییر دهد.فضای خالی ورزشگاه هم انگار استعارهای از تنهایی یک سرمربی است.
در روزهایی که همه تحلیل میکنند، انتقاد میکنند و ترکیب میچینند، در نهایت این قلعهنویی است که باید تا شب قبل اولین بازی، با ذهنی پر از تردید تصمیم آخر را بگیرد.شاید به همین دلیل چهرهاش در عکس بیشتر از همیشه جدی به نظر میرسد؛چهره مربیای که میداند جام جهانی جای شعار نیست، جای لحظههاست.لحظهای که یا او را به تاریخ فوتبال میبرد، یا زیر فشار افکار عمومی خردش میکند.پشت این قدمهای آرام، احتمالاً صدها تصویر در ذهن ژنرال فوتبال ایران رد میشود؛ضربه آخر مهاجم، فریاد کنار خط، سکوت رختکن بعد از شکست یا شاید رؤیای شبی که تیم ملی بتواند دنیا را غافلگیر کند.این عکس، تصویر مردی است که هنوز تورنمنت شروع نشده، اما خستگی یک تورنمنت کامل را در صورتش میشود دید.

















